Błogosławiony Gwidon - Patron Przedszkola i założyciel Zgromadzenia Sióstr Kanoniczek Ducha Świętego

GwidonZgromadzenie Sióstr Kanoniczek Ducha Świętego powstało we Francji w XII wieku. Założycielem był bł. Gwidon z Montpellier, który odziedziczony majątek przeznaczył na dzieła miłosierdzia. W 1175 r. ufundował szpital w Montpellier, gdzie sam posługiwał chorym, ubogim i potrzebującym; gromadząc wokół siebie naśladowców, którzy dali początek nowemu zakonowi. Dzieło swe oddał Ojciec Gwidon w opiekę Duchowi Świętemu, Osobowej Miłości Trójcy Przenajświętszej, którego Chrystus nazywa Pocieszycielem, a Kościół w swej liturgii - Ojcem Ubogich.

W 1204 r. papież Innocenty III powierza Ojcu Gwidonowi, jego braciom i siostrom, ufundowany przez siebie szpital w rzymskiej dzielnicy Saxia, czyniąc jednocześnie ten dom rzymski generalnym domem Zakonu.

W 1208 r. Założyciel Zakonu Ducha Świętego bł. Gwidon z Montpellier umiera w Rzymie. O nim później zostanie napisane w „Rocznikach Kościelnych": "Gwidon Założyciel zakonu szpitalnego był drogi Innocentemu z powodu nadzwyczajnej świętości, a także zasłużył sobie na imię Błogosławionego".

Gwidon w drugim człowieku dostrzegał rysy Chrystusa. Źródłem służby miłości jest Ewangelia św. Mateusza :

Byłem głodny, a daliście mi jeść,
byłem spragniony, a daliście mi pić,
byłem przybyszem, a przyjęliście mnie,
byłem chory, a odwiedziliście mnie.
byłem w więzieniu, a przyszliście do mnie.
Wszystko co uczyniliście jednemu z tych moich
braci najmniejszych Mnieście uczynili.

Historyk Zakonu Ducha Świętego Piotr Saunier takie dał świadectwo Założycielowi: „Gwidon szlachetnego rodu był bogaty w dary fortuny, jeszcze wybitniejszy darami mądrości, zapalony wiarą, gorejący miłością, tak czuły miłośnik ubogich, że czcił ich jak panów, szanował jak przełożonych, kochał jak braci, pielęgnował jak synów, czcił jak wizerunki Chrystusa".

Służba dziecku, zwłaszcza porzuconemu, potrzebującemu pomocy i opieki, była dla bł. Gwidona i założonego przez niego Zakonu jedną z głównych form realizacji miłości miłosiernej. Miłością miłosierną Ojciec Gwidon pragnął objąć każde dziecko, znajdujące się w Domu Ducha Świętego, bez czynienia różnic. By ratować życie dzieci, posługą miłosierną objął Ojciec Gwidon również samotne matki i ubogie kobiety brzemienne.

Troska o życie duchowe bliźnich powierzonych pieczy Zakonu była obowiązkiem zakonników, którym Założyciel polecił, by nieść pomoc nie tylko ciału, ale i duszy.

Ewangeliczna idea miłosierdzia jest zawsze żywa, toteż w krótkim czasie Zakon rozprzestrzenił się na inne kraje Europy. Już w XIII w. liczba szpitali Ducha Świętego wynosiła: we Francji 32, we Włoszech 38, na Sycylii 13, w Niemczech 6, w Hiszpanii6, w Anglii1, w Austrii 2 i w Polsce 1.

Do Polski zakonnicy Ducha Świętego przyszli w 1220 r. Sprowadził ich biskup krakowski Iwo Odrowąż. Początkowo założyli szpital w Prądniku pod Krakowem. W 1244 r. biskup Jan Prandota przeniósł szpital do Krakowa. Pod koniec XIII w. powstają również duchackie szpitale w Kaliszu, Sandomierzu i Sławkowie. W szpitalach tych bracia i siostry Zakonu Ducha Świętego - nazywani w Polsce popularnie duchakami i duchaczkami - prowadzili dzieło miłosierdzia, lecząc chorych, przyjmując ubogich, wychowując opuszczone dzieci. Głównym domem Zakonu w Polsce był dom i szpital w Krakowie.

Na skutek zaborów i polityki wyznaniowej zaborców wiele zakonów zostało skasowanych, między innymi męska gałąź Zakonu Ducha Świętego. W 1801 r. Siostry otwierają pensję dla dziewcząt, która w 1820r. przekształca się w szkołę początkową. Siostry prowadzą klauzurowy tryb życia. Liczba sióstr stale się zmniejszała, w 1846 r. pozostają już tylko dwie siostry. Jednak zrządzeniem Opatrzności Bożej Zakon odradza się. Po pierwszej wojnie światowej w 1919 r. Siostry przyjmują formę życia czynnego i zaczynają zakładać placówki poza domem macierzystym. Apostolat sióstr koncentruje się na wychowaniu dziewcząt, zwłaszcza ubogich, przez zakładanie szkół oraz na opiece nad biednymi dziećmi przez organizowanie ochronek. W tym okresie Siostry prowadzą siedem szkół i pięć ochronek dla ubogich dzieci.

W następnych latach Siostry podejmują posługę chorym w domach prywatnych, w domu emerytów, zajmują się dziećmi upośledzonymi i nieprzystosowanymi społecznie oraz małymi dziećmi potrzebującymi opieki, troszczą się o religijne wychowanie dzieci, prowadząc katechizację.

Obecnie w dalszym ciągu siostry pracują w szpitalach, domach prywatnych, w domu opieki, w domu księży emerytów, w przedszkolach, prowadzą dom dziecka, dom samotnej matki, katechizują. Siostry służą najuboższym prowadząc placówki na misjach w Afryce.

Więcej informacji o Zgromadzeniu na stronie www.kanoniczki.pl

Projekt i wykonanie: Maciej Krupa